Już od rana dzień zapowiada się pięknie. Jesienne słońce rozgrzewa i tak gorące dzisiaj nasze serca. Tegoroczny Dzień Papieski obchodzony jest tuż przed 30-tą rocznicą wyboru Karola Wojtyły na Papieża. Cała Polska żyje tym tematem. Na rzecz Fundacji „Dzieło Nowego Tysiąclecia” wpłacają wszyscy, niezależnie od światopoglądu, wierzący i niewierzący. Po raz kolejny widać, że osoba Ojca Świętego zawsze łączy a nie dzieli. Nauczył nas miłosiernego patrzenia na świat, na potrzeby drugiego człowieka. I nawet gdybyśmy posługiwali się tym spojrzeniem tylko przez jeden dzień, to warto. A może będzie tak nie tylko przez jeden dzień?

Kiedy o godz. 20 na Placu Zamkowym rozpoczyna się Koncert Galowy Dnia Papieskiego w naszym kościele p.w. św. Ojca Pio na warszawskim Ursynowie zbieramy się na uroczystej Mszy Św. Z ciszy wydobywa się głos dzwonu Zygmunta, słyszymy słowa, którymi obwieszczano światu wybór nowego papieża – Jana Pawła II. W świątyni panuje półmrok, tylko ołtarz rozświetlają liczne lampy oliwne, czujemy wyjątkowość chwili. Głosy chórzystów brzmią jak anielskie, my śpiewając z nimi też stajemy się bliżsi niebu. Ksiądz Piotr razem z ministrantami staje przed ołtarzem. Ktoś patrzący z boku powiedziałby, że to Msza, jakich wiele; dla nas - jest szczególna. Dlatego staramy się uczestniczyć w niej najgłębiej jak potrafimy. Teksty czytań wypływają z ust Basi i Zbyszka. Chcemy osobistym zaangażowaniem podkreślić udział naszej grupy w uroczystości. Przyjmując Najświętszy Sakrament niesiemy do Boga swoje intencje. Te wielkie, dotyczące całego świata i te maleńkie, bardzo osobiste. Wierzymy, że niosą je z nami św. Ojciec Pio i Jan Paweł II.

Tuż po mszy Maciek zapowiada wystąpienie wyjątkowego gościa – Grzegorza Polaka, który własnym świadectwem przybliża nam ten dzień sprzed 30 lat. Niektóre z historii są bardzo zabawne:

Ojciec Jan Góra 16 października 1978 r. wychodził na wykłady z klasztoru Dominikanów przy ul.Freta w Warszawie, gdy jego oczom ukazał się niecodzienny widok. Na korytarzu zobaczył biegnącego w samych slipach, z małym radyjkiem przy uchu, całego mokrego ojca Krzysztofa Kasznicę. Ten słynny powstaniec warszawski zachowywał się, jakby był pijany – bełkotał, przewracał się i mówił, że Wojtyła został papieżem. Jeden z ojców powiedział wtedy: „Boże! Krzysiu zwariował”. Po wyjściu z klasztoru o.Góra zobaczył zakonnika, który wywieszał biało-czerwone i żółto-białe flagi. Przed nim stał pijak i pytał, co się stało. Pada odpowiedź: Wojtyła papieżem! Tego, co powiedział pijak nie wypada powtórzyć w takim miejscu. Chętnym mogę powiedzieć po wyjściu z kościoła.

Niektóre opowieści są bardzo poważne. Nie zapominajmy, że w 1978 roku Polska była częścią bloku wschodniego. W KC PZPR wrze, komuniści mają świadomość, co dla nich może oznaczać ten wybór. Dlatego jak tylko mogą, tamują dopływ informacji. Tragizm sytuacji najlepiej oddaje fakt, że na początku 1980 r. do jednej z katolickich gazet w Polsce przychodzi list z Syberii pisany łamaną polszczyzną, z prośbą o odpowiedź, czy to prawda, że Polak został papieżem. Takie to były czasy.......

Jeszcze wspólnie odmawiamy różaniec i na koniec odśpiewujemy „Barkę”, wszystkie zwrotki. Ksiądz Piotr i ministranci stoją zwróceni w stronę ołtarza do końca, do ostatniej nutki. Dopiero wtedy udają się do zakrystii. Może to drobiazg, ale na mnie, a myślę, że i na innych, robi to ogromne wrażenie. Wychodzących żegna znowu dzwon Zygmunta. Każdy uczestnik Mszy św. dostaje zapisaną na ruloniku myśl Ojca Świętego – drogowskaz na dalsze życie. Przed kościołem prosimy Pana Grzegorza, by skończył opowieść, której nie godzi się mówić przed Najświętszym Sakramentem, inni zajmują się zbieraniem okablowania, rozstawionych reflektorów. Stasiu, jesteś Wielki! Twoja skromność i pracowitość zasługują na ogromne podziękowanie. 

Tak dobiegł końca dzień; oby pozostał w sercach i umysłach ludzi na długo, oby przełożył się na modlitwę i działanie.

Galeria zdjęć