Kiedy siadam do utrwalenia na papierze tegorocznego spotkania kolędowego, uświadamiam sobie, że cyklicznie powtarzające się uroczystości zawsze trzeba zamknąć w stałe ramy. Niczym wypełnianie formularza. Dnia tego i tego, spotkaliśmy się o takiej to godzinie, zaśpiewaliśmy kolędy…, każdą do ostatniej zwrotki. Na szczęście zwykle jest coś, co wychodzi poza ten scenariusz.

W tym roku wspólnie wsłuchiwaliśmy się we fragmenty poezji młodego Karola Wojtyły. Jaki to był talent, jaki umysł. Zachwyciło nas piękno wypływające z kart „Renesansowego Psałterza”.

Dojrzały, wymagający skupienia tekst pozwolił nam choć na chwilę wzlecieć nad ziemię. I nasuwa się pytanie, w jakiej dziedzinie Karol Wojtyła był najlepszy? W której roli osiągnąłby najwięcej? Jako duchowny, aktor, poeta…? Odpowiedź może być jedna. Był człowiekiem całkowicie oddanym Bogu. To determinowało jego wszystkie życiowe wybory. Dziękujemy Ci Elu, że pomyślałaś o takim dopełnieniu naszego kolędowania.

Nastrój podkreślały licznie palące się świece. Duże, średnie i całkiem maleńkie. Odzwierciedlały nasze rozumienie tekstu. Niekiedy wszystko było jasne, ale czasami głęboki, filozoficzny tekst, pozwalał jedynie na próbę muśnięcia go naszym umysłem.

         Papież często przypominał o potrzebie modlitwy. A kto śpiewa, ten dwa razy się modli. Mamy Bogu za co dziękować, mamy też o co prosić. Wierzymy, że błogosławiony Jan Paweł II i patron naszej Parafii św. Ojciec Pio, zaniosą te rozśpiewane modlitwy przed tron Boga Najwyższego. Dlatego śpiewaliśmy długo   i głośno. Jak co roku Maciek przygotował teksty kolęd, by nie pomylić słów w ostatnich zwrotkach. Przy okazji zrobił ogromną przyjemność naszym oczom. Każdy tekst wyświetlany był na tle starannie dobranego, świątecznego motywu. Chciało się nie tylko śpiewać, ale i patrzeć.  

Najwięcej radości przyniosło nam wykonanie w kilku językach kolędy „Cicha noc”. Po polsku, niemiecku, angielsku, francusku (tak naprawdę nie wyszło), włosku, hiszpańsku. Wersja w języku japońskim wygrałaby wszystkie festiwale świata. Małe kuzyneczki Oli i Waldka pięknie grały na dzwoneczkach.

Beatka i Ewa wchodziły drugim głosem, co na chwilę dawało nam wrażenie bycia profesjonalnym chórem.  A to, że Małgosia ze swoim fletem i Maciek z gitarą będą mistrzami, proroczo przewidział sam Karol Wojtyła. Jakby specjalnie dla ich napisał:

 „-Idź, ty, śpiewaku, uliczny grajku,

 od domu do domu-

i radość strunom lej w podarunku,

i szafuj szczęściem tonów.

- Graj, fujareczko, na hali-

         juhasie, raduj ucho!

o, usłyszymy cię w dali,

radości Pan Bóg słucha.”

Oj, słucha...

 A gdyby ktoś potrzebował dokładnych informacji, to Kolędowanie 2012 odbyło się w święto Trzech Króli, w piątek 6 stycznia 2012 o godz. 19:30, w Sali Papieskiej Parafii św. Ojca Pio na warszawskich Kabatach.

Galeria zdjęć