Początki teatru „Santo Subito”.

Premiera na podstawie dramatu Karola Wojtyły

„Promieniowanie Ojcostwa”

Przed sześcioma laty napisaliśmy w Manifeście „Santo Subito”:

„Pragniemy ciągle przeżywać duchowo rzeczywistości Jana Pawła II.
Będziemy poznawać poezje i dramaty papieskie, by doskonalić ducha i tym sposobem patrzeć na Boga.
Zamysłem przyszłości jest stworzenie teatru Jana Pawła II.”

Przez te sześć lat od powstania Grupy „Santo Subito” to zobowiązanie napisane na początku inspirowało nas , aby dotrzymać danego słowa. Były już wieczory poezji przeplatane muzyką, fragmentami filmów. Było ich wiele wystawionych z okazji rocznicy śmierci Jana Pawła II lub z okazji wybrania na Stolicę Piotrową. Ale sztuka teatralna - tego wyzwania jeszcze nie podjęliśmy. Do czasu…

Kiedyś usłyszeliśmy, że w naszej parafii jest młody, 18 letni człowiek,  który reżyseruje spektakle teatralne. Tropy te zawiodły nas do Kuby Kaczmarka. Znaliśmy go gdyż jest lektorem w naszej parafii.  Spotkaliśmy się po raz pierwszy  około czerwca lub lipca 2011. Uzgodniliśmy, iż Jakub wybierze dramat Karola Wojtyły, skomponuje muzykę i będzie całość reżyserował. Mijał czas, nasza kolejna wymiana mailowa miała miejsce pod koniec sierpnia. Jakub poinformował nas , iż wybrał sztukę „Promieniowanie ojcostwa”, że potrzebuje liczny chór,  co najmniej 20 osób i roztoczył przed nami wspaniałą wizje tego spektaklu.

Od połowy września rozpoczęły się próby, osobne dla chóru, osobne dla „dramatycznych”, a później -wspólne. Czasu nie było dużo, a spotkanie się w licznym gronie ponad 30 osób w jednym miejscu i czasie to było nie lada wyzwanie. Po zapoznaniu się z tekstem uświadomiliśmy sobie jak trudna  jest ta sztuka, ale na kolejnych próbach słuchając kilkukrotnie recytowanego tekstu odkrywaliśmy krok , a może kroczek po kroczku jego wspaniałą głębię.  Jakub skomponował uwerturę i cały motyw muzyczny i był wspaniały w reżyserowaniu całości, w pokazywaniu, sugerowaniu jak to powinno być zagrane, przedstawione, jakie emocje, gesty powinny towarzyszyć poszczególnym fragmentom. Na każde pytanie (a było ich multum) miał gotową i przemyślaną  odpowiedź, tak jakby ten spektakl już dawno „odegrał” w swojej wyobraźni.

Próba generalna była tylko jedna. Miała ona miejsce w przeddzień premiery. Ostatnie korekty, uwagi reżysera, uzgodnienie scenografii, sprawy techniczne, stroje. Jesteśmy gotowi i prosimy o pomoc Ducha Świętego.

I wreszcie przyszedł czas premiery. Wszyscy zmobilizowani, w dobrych nastrojach, gotowi do podjęcia nowego, i oczekiwanego wyzwania. 19.15 po zakończeniu Mszy rozpoczynamy…

Trudno oceniać jak poszło, łatwiej napisać o gratulacjach i ciepłym przyjęciu brawami spektaklu przez publiczność i naszej radości , że nasze marzenie wystawienia sztuki teatralnej Karola Wojtyły się udało.  A Jan Paweł II cały czas uśmiechał się do nas z obrazu wiszącego na ścianie, a po spektaklu pomachał nam z okna niebieskiego…

To takie Jego „promieniowanie ojcostwa”.

Galeria zdjęć

FILM z Premiery